Var að hlusta á þáttinn Orð skulu standa á Rás 1 í dag og þar spilaði Karl Th. Birgisson brot úr Aravísum Stefáns Jónssonar í flutningi Ingibjargar Þorbergs. Hef ekki heyrt þær öldum saman og ákvað því að finna alla vísurnar á netinu. Stal þeim úr Vísna- og söngtextasafni Snerpu á http://www.snerpa.is/textar/nr/206.phtml

Aravísur

Hann Ari er lítill.
Hann er átta ára „trítill“
með augu svo falleg og skær.
Hann er bara sætur,
jafnvel eins, er hann grætur
og hugljúfur þegar hann hlær.

En spurningum Ara
er ei auðvelt að svara:
- Mamma af hverju er himininn blár?
- Sendir Guð okkur jólin?
- Hve gömul er sólin?
- Pabbi, því hafa hundarnir hár?

Bæði pabba og mömmu
og afa og ömmu
þreytir endalaust spurninga suð:
- Hvar er sólin um nætur?
- Því er sykurinn sætur?
- Afi, gegndu, hver skapaði Guð?
- Hvar er heimsendir amma?
- Hvað er eilífðin, mamma?
- Pabbi, af hverju vex á þér skegg?
- Því er afi svo feitur?
- Því er eldurinn heitur?
- Því eiga ekki hanarnir egg?

Það þykknar í Ara,
ef þau ekki svara
og þá verður hann ekki rór,
svo heldur en þegja,
þau svara og segja:
Þú veist það, er verðurðu stór.

Fyrst hik er á svari,
þá hugsar hann Ari
og hallar þá kannski undir flatt
og litla stund þegir,
að lokum hann segir:
- Þið eigið að segja mér satt.

Í sömu leit fann ég umfjöllun á Vísindavefnum um spurninguna „Af hverju?“ og þar segir m.a.:

„Þetta er afar mikilvæg spurning, kannski ein af þeim allra mikilvægustu í heiminum! Með henni spyrjum við um orsök en ekki eingöngu um staðreyndir. Hún er þess vegna lykillinn að því sem við köllum skilning og margir telja merkilegra fyrirbæri en þekkingu eða trú.“

Í þessum orðum liggur kjarnir málsins. Allt of margir virðast vaxa upp úr því að spyrja „Af hverju?“ og þetta háir sérstaklega stjórnmálaumræðu á Íslandi. Þar er aftur á móti oft spurt „Hvað?“ og „Hvernig?“ og „Hvenær?“

Þessu hef ég t.d. tekið eftir í umræðu um skattalækkanir. Þá eru ráðamenn oft spurðir „Hvað á að lækka skattana mikið?“ og „Hvernig á að gera það?“ og „Hvenær verður það gert?“ Hafiði hins vegar einhvern tíma heyrt spurninguna „Af hverju á að lækka skatta?“

Ég held ekki, allavega ekki í hinni almennu umræðu. Það hefur nefnilega tekist að gera skattalækkanir að sjálfsögðum hlut.

En eru skattalækkanir eðlilegar í því samfélagi sem Íslendingar vilja búa í? Já, myndu margir kannske segja. En ef maður spyr „Af hverju viltu lækka skatta?“ þá er algengasta svarið líklega „Jú, til að hafa meira milli handanna af laununum mínum!“

En þetta er ekki nóg, maður verður að kafa dýpra til að fá hið raunverulega svar fram! Skattalækkanir þýða nefnilega sparnað í kerfinu. Og þá verður að spyrja stuðningsmenn skattalækkana beint þeirra spurninga sem skattalækkanir raunverulega þýða og eru mun meira krefjandi, t.a.m.:

- „Af hverju viltu spara í skólakerfinu?“ og þar til stuðnings: „Viltu þurfa að borga meira fyrir menntun þína og barna þinna í formi skólagjalda eða annarra gjalda og borga fyrir öll námsgögn?“

- „Af hverju viltu spara í heilbrigðiskerfinu?“ > „Viltu borga fyrir rétt verð fyrir alla læknisþjónustu og lyf? Viltu þurfa að borga sjúkratryggingu til að geta brugðist við ófyrirsjáanlegum sjúkdómum?“

Og þannig gæti maður haldið áfram. Ef svör fólks við stuðningspurningunum eru neikvæð þá hlýtur að vera erfitt fyrir það að rökstyðja af hverju það vill spara í kerfinu og þar með af hverju fólk vill lækka skatta.

Það er kominn tími til að skattar hætti að vera ljótt orð! Skattar eru eitt helsta tæki sem við höfum til að skapa það samfélag sem við Íslendingar búum við, því samfélagi sem við flest viljum halda áfram að búa í og bæta.

Haldiði t.a.m. að skattalækkanir bæti það eftirlit sem við krefjumst að ríkið hafi með fyrirtækjum og stofnunum. Haldiði að skattalækkanir bæti þjónustu við aldraða og fatlaða? Ég held að flestir svari þessu neitandi. Og þá sem svara þessu játandi, spyr ég: „Af hverju heldurðu að skattalækkanir bæti samfélagið?“

Ég ætla að leyfa mér að halda því fram að svörin við þeirri spurningu sýni að helstu fylgjendur skattalækkana vilji í flestum tilvikum alls ekki sama samfélag og meirihluti Íslendinga; þeir vilji samfélag þar sem hver hugsar eingöngu um sjálfan sig og sína allra nánustu og þar sem þeir sem minna mega sín verða upp á ölmusur komnir.

Það er réttilega kominn tími til að endurskoða skattkerfið á Íslandi, en skattalækkanir sem helst gagnast þeim tekjuháu, eru alls ekki rétta lausnin! Það samfélag sem við viljum búa í kostar pening og þess vegna þurfum við að borga skatta - þótt ég vilji auðvitað sjálfur borga sem minnst!

Kominn aftur til London eftir yndislega dvöl í Danmörku hjá systur og co. Núna læt ég mér leiðast á vaktinni. Búinn að vera að skoða youtube sem ég hef ekkert fest í fyrr en núna og tókst að finna uppáhaldsjúrólagið mitt þar. Þannig að fyrir ykkur sem ekki vitið:

http://www.youtube.com/watch?v=TZl8Px98FV4

Og mér tókst sjálfum að vera gestur númer 20.001!

Vil hér með óska samflokksfólki mínu og Íslendingum öllum til hamingju með 90 ára afmælið! Þessum tímamótum er þó fagnað í skugga mjög neikvæðrar umræðu um flokkinn og kjörna fulltrúa hans, og lítils fylgis í skoðanakönnunum. Nauðsynlegt er að flokksmenn ræði þessi mál opinskátt og af opnum huga.

Það er athyglisvert hversu stuðningsmenn annarra flokka geta sameinast í andstöðu sinni við Framsóknarflokkinn, og í almennri umræðu, t.a.m. á bloggsíðum áhugamanna um stjórnmál, virðist það vera sjálfsagt mál að gera lítið úr Framsóknarflokknum og framsóknarfólki sem einstaklingum. Sami tónn líðst ekki gagnvart stuðningsmönnum annarra flokka, en ég ætla þó ekki að væla yfir því hér. Ég vil þó leyfa mér að halda því fram hér að grunntónninn í þessu neikvæða hugarfari gagnvart framsóknarmönnum sé sprottin úr yfirlæti bæjarbúa gagnvart bændum og öðru sveitafólki; sé í raun tilraun til að gleyma eigin rótum í sveitinni.

Að vissu leyti geta framsóknarmenn kennt sjálfum sér um hvernig komið er fyrir orðstír flokksins. Að undanförnu hafa margir viljað kalla hann vinnumiðlun og er það kannske ekki að ófyrirsynju. Flokkurinn hefur verið ótrúlega lengi við völd í landinu, komið að flestum ríkisstjórnum og þar með haft möguleika á koma "sínu fólki" að ... Og alveg eins og Sjálfstæðisflokkurinn og kratarnir hér áður fyrr hefur Framsóknarflokkurinn notað og notið þessa. Þessu vinnulagi verður hins vegar að linna! Ekki bara í Framsóknarflokknum, heldur öllum flokkum. Sjálfstæðisflokkurinn verður t.a.m. að sleppa RÚV og leyfa stofnuninni að ráða hæfasta fólkið - óháð flokkskírteinum!

Björn Ingi Hrafnsson vann kannske kappræðurnar við Dag B. Eggertsson í Kastljósinu í vikunni en framferði hans í þættinum varð þó ekki til að bæta ímynd Framsóknarflokksins, nema síður væri. Og á sama hátt hefur Óskar Bergsson sett sjálfan sig (og flokkinn sinn um leið) í einkar óþægilega stöðu með að taka að sér (fáránlega vel) launuð störf fyrir fyrirtæki sem á í beinum samskiptum við þær nefndir sem hann situr í fyrir hönd borgarbúa.

Framsóknarflokkurinn verður að taka þessi mál föstum tökum innanbúðar, með því t.d. að setja sér verklagsreglur sem banna pólitískar ráðningar - og fara eftir þeim! Einnig að fulltrúar flokksins í nefndum og ráðum forðist alla hagsmunaárekstra. Engu máli skiptir hvort aðrir flokkar geri það sama! Orðstír og þar með framtíð flokksins veltur á því!

Undanfarin ár hef ég sjálfur ítrekað lent í kreppu þegar kemur að kosningum. Ég, eins og flestir aðrir, gleymi nefnilega oft þeim góðu hlutum sem hafa áunnist undir stjórn Framsóknarflokksins.

Þar vil ég sérstaklega minna (mig) á þann árangur sem við hommar og lesbíur höfum náð í réttindabaráttu okkar þann tíma sem Framsóknarflokkurinn hefur setið í Félagsmálaráðuneytinu frá 1995 (og jú í góðu samstarfi við aðra flokka): Lögin um staðfesta samvist, bann við mismunun vegna kynhneigðar, réttur til stjúpættleiðinga og nú síðast til frumættleiðinga.

Því segi ég aftur: Íslendingar, til hamingju með 90 ára afmæli Framsóknarflokksins og munið hvaðan gott kemur!

Kannske er það útlandavera mín sem veldur því að ég tek eftir vaxandi tilhneigingu hjá íslenskum pennum, blaðamönnum og öðrum, að nota orðið 'hvar' í staðinn fyrir 'þar sem'. Sem dæmi má nefna af www.visir.is í dag: "Kevin Crasswell var að koma af kránni, hvar hann hafði hellt ótæplega í sig af vodka."

Í mínum huga er 'hvar' eingöngu spurnartenging, þ.e. notuð til að spyrja um staðsetningu. 'Hvar' er því ekki að fullu samheiti þess danska 'hvor' og enska 'where' sem bæði er hægt að nota til að spyrja um (hvar er?) og útskýra staðsetningu (þar sem ...). Orðabók Menningarsjóðs frá 1983 getur þó um þessa notkun en segir "orðalag þá oft útlenskulegt, fornlegt eða fordildarlegt" !!!

Hvort sem þetta er útlenska, fyrnska eða fordild, þá held ég að þetta snúist oft um fordóma fólks gagnvart orðinu 'sem' sem þykir víst ekki eins merkilegt tilvísunarorð og 'er'. Það er að sjálfsögðu miklu fegurra mál (eða þannig) að segja "Maðurinn er bjó hér, kom í heimsókn." heldur en "Maðurinn sem bjó hér, kom í heimsókn." Þar af leiðandi hlýtur 'þar sem' að vera ljótt og 'hvar' að vera betra.

Reyndar eru greinar á visi almennt svo illa skrifaðar að mér er skapi næst að halda að þar starfi ekki ein einasta mannvera við fréttaskrif heldur bara illa unnið þýðingarforrit.

... ber greinilega frábæran árangur!!!

Framtak Rannveigar Guðmundsdóttur á Norðurlandaráðsþingi og undirskriftasöfnun á netinu hefur vafalaust verið aðalástæðan fyrir því að færeyska lögþingið lét loksins verða af því að samþykkja lög til að vernda samkynhneigða fyrir mismunun!

Takk Rannveig!!! Og til hamingju Færeyingar með að vera komin á 21. öldina!

It's official! Ég er Morrissey-aðdáandi!

Var reyndar alltaf hrifinn af Smiths í gamla daga en einhvern veginn náði Morrissey aldrei að höfða til mín eftir að Smiths liðu undir lok. Damien vinur minn dró mig síðan á tónleika á föstudagskvöldið (svona afmælisgjöf þar sem gefandinn virkaði í upphafi ánægðari en þiggjandinn - jú sælla er að gefa en þiggja ) Ég verð að viðurkenna að það er með betri tónleikum sem ég hef farið á. Frábær stemmning og enn betri tónlist!

Og ekki spillti fyrir að Morrissey sýnir tvö júrólög fyrir tónleikana, bæði í miklu uppáhaldi hjá mér: Judy min vän (Svíþjóð 1969) með Tommy Körberg og Si (Ítalía 1974) með Gigliola Cinquetti sem lenti í 2. sæti á eftir Abba.

Ég er enn svo mikið barn í mér að ég hlusta enn á Ruth Reginalds. Lagið um erkiengilinn Gabríel hefur lengi verið í uppáhaldi. Hlustaði á það fyrr í dag, og ég veit ekki hvers vegna ég hef aldrei hugsað út í hversu mikið ábyrgðarleysi foreldrar stúlkunnar sem Ruth túlkar sýndu þegar þau "skruppu út í borg" og skildu hana "eina eftir heima". Hún er greinilega enn á barnsaldri, svæfir "dúkkurnar Dísu og Jón" áður en hún fer með bænirnar. Já, þetta var enginn skreppitúr í Kringluna heldur líklega partý og pöbbarölt, því að englarnir þurfa að leika Securitas og "vakta húsið" á meðan barnið sefur. Og þótt englarnir "fljúgi víst hraðar en flugvél" þá er spurning um hvort þeir dugi til að vernda angans stúlkuna fyrir þeim veraldlegu hættum sem við vitum að geta státað að börnum í nútímanum. Ja, ég hefði allavega fengið barnapíu til að hjálpa Gabríel og félögum!

Jæja, síðasti mánuður ársins hafinn og ég sé nánast fram á að vera á vakt sem vice-warden hér á Hawkridge út mánuðinn. Er á vakt þegar þetta er skrifað, síðan líka næstu tvær helgar. Fæ reyndar frí yfir hájólin og skelli mér til Elínar Freyju og fjölskyldu í Óðinsvéum yfir það allra heilagasta. Flýg aftur til London að kvöldi annars í jólum og byrja á vakt strax morguninn eftir og verð hér bundinn við (í hámarks 10 mínútna fjarlægð frá byggingunni) til kl. 9 um morguninn 3. janúar 2007! Þannig að það verður ekkert djamm yfir áramótin hjá mér

Bætti mér djammleysið framundan reyndar ögn upp fyrirfram um helgina og náði að vera krýndur Húlahopp-kóngur Duckie á laugardagskvöldið. Það var Jean-Charles, fransku vinur okkar Guðna sem bauð mig fram í húla-keppni, og þrátt fyrir að hafa verið keppendanna sístur bar ég sigur úr bítum, allt út af útgeislun og persónutöfrum en ekki vegna húlahæfileika. Þeir hafa því miður vaxið af mér síðustu 20 árin!

Annars er fyrsti kaflinn að ritgerðinni alveg að verða tilbúinn fyrir formleg skil. Geri ráð fyrir að koma honum frá mér á miðvikudag. Á tvær vikur eftir af kennslu fyrir jólafríið og var svo beðinn um að kynna nútímaíslenskuna fyrir hugsanlegum nemum næsta vetur og geri það á miðvikudagseftirmiðdag. Vona að mér takist að sannfæra einhverja um að velja íslenskuna.

Þannig að það er svo sem alveg nóg að gera hér í Londoninni og mér leiðist lítið!