Skrifaði þetta upphaflega sem svar við pistli Salvarar Gissurardóttur, en ákvað að þetta væri ágætur pistill á mitt eigið blogg:
---
Forsætisráðherradómur Jóhönnu Sigurðardóttur hefur valdið mér gleði á marga mismunandi vegu.
Sem vinstrisinnuðum Framsóknarmanni, gleðst ég yfir því að vinstri stjórn með stuðningi okkar skuli loksins komin til valda.
Sem áhugamanni um þjóðfélagsmál finnst mér það frábært að manneskja sem þekkt er af því að vinna af óumdeildum heilindum skuli vera orðin forsætisráðherra, alveg óháð þvi hvort mér hugnist öll stefnumál hennar.
Sem femínista finnst mér það frábært að kona skuli loksins vera komin til hæstu metorða í íslenskum stjórnmálum, og það er óháð því úr hvaða flokki sú kona væri.
Sem homma gleðst ég yfir því að samkynhneigður einstaklingur sem ekki dylur kynhneigð sína skuli vera orðinn forsætisráðherra, og það á Íslandi!
Þessir þættir geta óneitanlega skarast illilega svo að erfitt yrði að gleðjast, t.d. ef um lesbískan fasista væri að ræða.
Það sem kannske vekur mesta athygli er það að á Íslandi eru fréttirnar af samkynhneigð Jóhönnu helst um umfjöllunina í erlendum fjölmiðlum.
Jóhanna hefur aldrei flíkað sínu einkalífi. Hún hefur (að mér vitandi) aldrei notað neitt í sínu einkalífi, hvort sem það er hjónaband, skilnaður, staðfest samvist, barneignir, íbúðarkaup, húsbúnaður og skreytingar eða stórafmæli, til að vekja á sér athygli, komast í viðtal, vinna prófkjör. Þetta gerir það að verkum að hún er trúverðug í því að hafa ekki flíkað kynhneigð sinni - hjá henni er það enginn feluleikur! (Venjulega finnst mér samfélagsábyrgð homma og lesbía í opinberu lífi krefjast þess að þeir séu mjög opinskáir um kynhneigð sína - allavega ef allt annað í lífi þeirra er á almannavörum).
Þetta veldur því, að mínu mati, að fólki á Íslandi finnst heldur óviðurkvæmilegt að fjalla svona um einkalíf Jóhönnu, sem hefur alltaf verið svo prívat. Reyndar er ég sannfærður um að mörgum fyndist ekki við hæfi svona almennt að draga kynhneigð stjórnmálamanna fram í umræðuna, hvort sem það væru fjölmiðlar eða stjórnmálamennirnir sjálfir, en því get ég ekki verið alveg sammála, - svo framarlega sem umræðan snúist ekki um að kynhneigðin geri einhvern óhæfan til að gegna ákveðnum embættum.